Duvarın Gölgesinden Hakikatin Işığına: Sokrates’ten Günümüze Farkındalık Yolculuğu
Düşündürerek anlatmanın gücü, insanın kendi gerçeğini keşfetmesini nasıl kalıcı kılar? Mağara alegorisiyle farkındalığa dokunan bir sohbet…
Duvarın Gölgesinden Sohbetin Işığına
Kahve arası sohbetlerimizde felsefenin vücut bulmuş hali olan bir arkadaşım, birden dönüp,
— “Gülşah, yine kitabın ortasından başladın.” dedi.
Gülümsedim.
— “Eğer fark etmeni istediğim şeyi doğrudan söylesem, ilk eylemin düşünmek mi olur, yoksa fikrime direnip reddetmek mi?” diye sordum.
Şöyle bir durdu.
— “Hiç o açıdan bakmamıştım… Galiba fikrine direnç gösterirdim.” dedi.
Belki yaradılışımızdan, belki egomuzdan… Kim bilir?
Kendi aklımızı hep daha çok severiz.
Bunu ben de yapıyorum. 🙂
Ona dedim ki,
— “Sohbetlerimde düşündürmeyi daha çok seviyorum. Hem beni yormuyor, hem de isteyenin fark etmesi için sadece destek oluyorum.”
Güldü,
— “Sokrates misin arkadaşım, bir sal beni.”
— “Peki.” dedim.
Ve sohbet beni doğrudan Sokrates’in Mağara Alegorisine getirdi.
İnsanlar zincirlenmiş şekilde bir mağaranın içinde oturur.
Tek gördükleri, önlerindeki duvarda dans eden gölgelerdir.
Onlar için gerçek budur.
Ta ki biri zincirlerini kırıp dışarı çıkana kadar…
Işık önce gözlerini kamaştırır, rahatsız eder.
Ama yavaş yavaş alışır ve hakikatin gölgelerden çok daha büyük olduğunu görür.
İşte bu yüzden, bazen doğrudan söylemek yerine düşündürmek daha değerlidir.
Çünkü hakikati kendi ışığında görmek, başkasının gösterdiği gölgeden çok daha kalıcıdır.
Gerçek, göz alıcı olduğu kadar sarsıcıdır. Bir kez gördüğünüzde, gölgelere dönmek artık imkânsızdır.
