Hayatı AVM Gibi Yaşamayı Bıraktığım Gün Huzurla Tanıştım
Koşturmacadan sadeleşmeye, kalabalıktan dinginliğe uzanan bu yolculukta hayatın gerçek tadı nerede saklı öğreniyoruz.
Bir Tatlı Huzur Almaya Geldim, Biraz Senden Biraz Benden ama en çok da kendimden ve Hayatın tam da kendisinden.. Gündelik yaşamın telaşından yoruluyorum artık. İnsanların birbirini bir araç gibi görmesinden, her şeyin ruhunu kaybetmesinden, hoyratlıktan sıkılıyorum.
Hayatı büyük bir AVM gibi gezmiyorum artık.
Çünkü biten şeyin kredi kartı limitim değil, zaman limitim olduğunu fark ediyorum.
Hayat, sabah aceleyle içilen karton bardaktaki çay değilmiş. Çay, aceleye gelmeyen, demlendikçe tadı oturan bir şeymiş.
Kitap, bitirmek için değil, sayfalarında kaybolmak için okunurmuş.
Müzik, fonda “konuştuklarımızı bastırmasın” diye hafif çalan… sesi biraz kısık ama ruhu yüksek biraz Caz, biraz Türk Sanat müziği, bazende akustik ortaya karışık bir şeylermiş…
Anlıyorum ki, hayatın tadı, koşturup her şeye yetiştiğim günlerde değil;
Durup o kahve buharını izlerken, ruhumun kokusuna karıştığı anlarda saklıymış..
Eskiden “herkesle tanışayım” derdim, şimdilerde “tanıdıklarımdan sağ çıkayım” a dönüşmüş 🤗
Bavul taşıma rekoru kırdığım tatillerin yerine, kendimi Ege kıyılarına atıyorum.
Bir projeyi CV’ye yazmak için değil, hayatıma değer katsın diye yapıyorum.
Ve artık bazı insanları sadece telefon rehberimde tutuyorum. Bazılarını ise hayatımdan siliyorum. — Şiddetle tavsiye edilir, inanılmaz hafifliyorsun. —
Zamanla tercihler rafineleşiyor, hayatından gürültü eksiliyor.
Geriye huzur, iyi insanlar ve kıymetini bildiğin anılar kalıyor.
…
Güzel anlar, güzel insanlar biriktirin.. Bilimsel açıklaması yok ama bence ölene kadar genç kalacaksınız.
