Söz Senetti, Güven Servetti: Halden Anlamanın Kaybolduğu Çağda İnsan Kalabilmek
Eskiden söz imzaydı, vicdan teminattı. Bugün kurnazlık akıl, kuşku savunma oldu. Peki biz neyi çoğaltıyoruz?
“Sözünüz Senettir.” Derdi Eskiler…
Mazi kalbimde yaradır…
Bir söz vardı eskilerin dilinde:
“Söz senettir.”
O söz söylendi mi, altına imza aranmaz, noter gerekmezdi.
Çünkü güven vardı. Çünkü halden anlardık.
“Halden anlamak”…
Ne kıymetli bir cümleydi.
Duygunun, görgünün, vicdanın, hatta ahlakın yükünü bir arada taşırdı.
Bugün?
Güven yerini kuşkuya, zarafet yerini kurnazlığa,
halden anlamak ise fırsat kollamaya bıraktı.
İnsan dediğinde ilk sorumuz:
“Acaba bu cümlenin altında ne tilkilik var?” oldu.
Artık kimse kimseyi dinlemiyor.
Sormuyoruz kendimize:
“Ben bu oyunda neyi çoğaltıyorum?”
Sadece izliyoruz.
Ya da oynuyoruz.
Yorulmadan… Düşünmeden… Anlamadan.
Ama ben yoruldum.
Sahici olma çabasının saflıkla karıştırıldığı,
samimiyetin acemi cesareti sayıldığı,
sadece “kurnaz” olanın ayakta kaldığı bu çağda…
Ben, artık kendimden umutluyum.
Çünkü hâlâ sözümün senet sayıldığı insanlar var etrafımda.
Azlar, ama varlar.
Ve onlara tutunmak, bu yolculukta en kıymetli sermaye.
Sahi… Siz en son ne zaman halden anladınız?
Ya da biri sizi siz bir şey demeden anlamayı denedi mi?
