Her Yer Aynı Değil: Sessizlik Kurum Kültürünü Çökertir

🔍 Aynı Değil. Ama Sessiz.
Kurum kültürü meselesi, öyle birdenbire çıkmadı karşıma.
Yıllar içinde, dinleyerek, görerek, bazen susarak… ama hep içime yazarak geldi bu noktaya.
Öyle ki, zamanında ertelenmiş bir öğrenim sürecimi bile tamamlamaya karar verdim.
Çünkü fark ettim ki,
İnsan bazen kendine takılır, ama yolculuğa çıkmaya orada başlar.

İş hayatım boyunca hep aynı ilkeyle yürüdüm:
🛠 Çıraklığını yapmadığın hiçbir işin ustalığına soyunma.
Sahanın tozunu yutmadan, masanın iki tarafında da oturmadan, işin özünü bilmeden “ideal kişiyim” iddiasına girme.
Ve biz buna halk arasında hâlâ en sade haliyle “haddini bilmek” diyoruz. 🙂

Peki bu meseleye neden bu kadar kafa yordum?
Çünkü ne zaman “Olması gereken bu değil” desem,
Ne zaman “Yön yanlış” desem,
Ne zaman “Perşembenin gelişi çarşambadan belli” desem…
Cevap hep aynıydı:
“Her yer aynı.”

Ama değil.
Ve hep söyledim, hâlâ söylüyorum:
Her yer aynı değil.
Sadece susan çok.
Sorgulayan az.

“Kaç yıldır aynı yerdesin?” dediğim insanlar oldu.
Kimisi hayatının üçte birini tek bir yapıda geçirmiş, kimisi ilk gördüğü kültürle yetinmiş.
Alışkanlık istikrara karışmış, konfor alanı “sadakat” gibi görünmeye başlamış.
Ama ben biliyorum ki,
Alışmakla aidiyet aynı şey değildir.

Benim yolculuğum, yüzeyde çok sessiz, ama derinde çok hareketliydi.
Bir günde olmadı.
Ne öğrendiklerim tesadüftü,
Ne de değiştirdiklerim.
Ben konfor alanımı terk ettiğimde, peşinden bir unvan kovalamadım;
Önce yeniden çırak oldum.
Yeni sektöre adım attım.
Kendime, düşüncelerime, yürüyüşüme sahip çıktım.

Bugün 20 yıllık inişli çıkışlı bir yolun ardından çok net söylüyorum:
Hiçbir yer kusursuz değil.
Ama kusurların normalleştiği, yanlışların görmezden gelindiği yerlerde
kültürden söz etmek mümkün değil.

Çünkü kurum kültürü bir afiş değil, bir davranıştır.
Bir bülten değil, bir tavırdır.
Bir “değerler listesi” değil, çay molasında paylaşılan hislerdir.

📌 Ve kültürün olmadığı yerde, sistemler işlemiyor.
Çünkü sistemler yönetir,
Ama kültür yön verir.

Bugün bulunduğum noktada ne bir rastlantı var ne bir “kısmet”.
Ben bu noktaya susmayarak, sorgulayarak, öğrenerek geldim.
Tesadüfen değişmedim.
Bilerek, isteyerek, bazen yalnız kalarak ama hep farkında olarak yol aldım.

Şimdi dönüp kendime sorduğum soruyu sana da sorayım:
Bulunduğun yerde gerçekten var mısın, yoksa sadece duruyor musun?

Tadımız kaçmasın diye konuşulmayan her şey,
Bir gün gelip bizi de bulur.

Ve unutma:
Kurum kültürü herkes konuştuğunda değil, herkes sustuğunda anlaşılır.