Kontrol Bende Sandım Ama Hayat Değerlerle Yazılıymış: Bir Misyonun İnsan Üzerindeki Sessiz Gücü

KONTROL BENDE SANDIM, MEĞER SÖZ ONUNDU..!
“Hayatınızı hangi değerler üzerine inşa ettiniz?”

Bu sorunun cevabını gerçekten bilerek ve isteyerek veren kaç kişi var?
Benim bu soruyla yüzleşmem, ancak son zamanlarda mümkün oldu.

Bugün dönüp baktığımda fark ediyorum ki; hayatımı inşa ettiğim değerleri ben seçmedim.
Eğer seçtiysem bile…
Kontrolün tamamen bende olduğunu hissetmiyorum.

Hayatın curcunasına kapılmış, doğru bildiklerime tutunarak ilerlemişim.
Ama sahip olduğum değerleri gerçekten hayatımın merkezine koyarak mı yaşadım?
Seçimlerimi o doğrultuda mı yaptım?
Tartışılır.

Bu sorgulama, bana babamdan kalan bir mirasla başladı.
Ve dün, Sayın Yasemin Minguzzi’nin bir konuşmasında söylediği şu cümle, içimde derin bir yerle kesişti:

“Oğlum bu hayata bir misyonla geldi. O misyonu tamamladı ve bayrağını bana devretti.”

Bundan sonra hayatını bu bayrağı taşıyarak sürdüreceğini, adalet arayışını devam ettireceğini belirtti.
İşte o an, kendi yolculuğuma döndüm.

Yıllarca babamla aramızda süren bir mücadele vardı.
Kendi küçük dünyamda onun bu kadar yüce gönüllü olmasının ona zarar verdiğini düşündüm.
Bunu anlatmaya, değiştirmeye çalıştım.
Ama kaybeden ben oldum.

Vefatına kırk gün kala, haddimi aştığımı fark ederek geri çekildim.
Savunduğum ne varsa içimde çöktü.
Ve sonra babam bana, aslında hayatta en büyük sermayemin ne olduğunu gösterdi.

“Ne olursa olsun vermekten vazgeçmeyin.
Verdiğiniz hiçbir şeyde gözünüz kalmasın.
Sanmayın ki malınızdan, zamanınızdan ya da maneviyatınızdan eksilir.
Bir gün yaptığınız iyilik, size başka bir siluetle döner.
Ses olur, nefes olur, can olur.
Ama ne verirseniz elinizle, o gelir sizinle…”

O gün bugündür, bu cümleler benim yol haritam oldu.
Tıpkı Sayın Minguzzi’nin taşıdığı misyon gibi…
Ben de yoluma, bana emanet edilen değerlere sadık kalarak devam ediyorum.

Kibirlenmeden, görünme arzusundan uzak, niyetimin hep doğru anlaşılmasını umarak…
Ama vazgeçmeden…

Çünkü ben ilerledikçe yol bana görünmeye başladı.

Ve bugün, Sayın ERCAN KELEŞ ’in bir cümlesi yankılanıyor içimde ;

“Bazı yokluklar çok şey öğretir… ama keşke olsaydın da ben cahil kalsaydım.”

Zor zamanlardan geçiyoruz.
Ama Sayın Murat MELİKOĞLU ’nun inancıyla söylüyorum ;
Beyaz düşünceler bir gün mutlaka kazanır.

Ve bu yazı, tüm bu yaşanmışlıkların ardından hâlâ kaybetmediğim umuduma dair küçük bir nottur.