En Adilane Olmayan Barışı, En Haklı Savaşa Tercih Ederim
Çiçero’nun itirazı bugün de geçerli: Hakikat konuşulmadığında barış değil, kırılma ertelenir. Netlik neden cesarettir
Çiçero, burada savaşı yüceltmez; adaletsizliğin normalleştirilmesine itiraz eder.
Ben bu sözü şöyle okuyorum:
Sessizlik her zaman barış değildir.
Bazen “idare edelim”, “sorun çıkmasın” diye sustuğumuz şeyler, zamanla daha büyük kırılmaların zeminini hazırlar.
Adil olmayan bir barış; ilişkileri, kurumları ve insanın kendisiyle olan bağını içten içe aşındırır.
Gerçek barış, hakikatin konuşulabildiği, sınırların net olduğu ve kimsenin kendinden vazgeçmek zorunda kalmadığı yerdedir.
Mücadele dediğimiz şey de illa çatışma değildir;
bazen netliktir,
bazen dürüst bir cümle,
bazen “burada duruyorum” diyebilme cesareti.
Ben yapıcı tarafını burada görüyorum:
Adalet talep etmek yıkmak değil, daha sağlam bir zemin kurma niyetidir.
Çünkü sürdürülebilir olan, üstü örtülen değil; yüzleşilen barıştır.
