Sorunlar Gerçekten Var mı, Yoksa Biz mi Büyütüyoruz? Yüzleşmeden Çözüm Olur mu?

Sorunlar, onlara yüklediğimiz anlam kadar büyüyor.
Bunu bir süredir sadece düşünüyor değil, yaşayarak görüyorum.
Aynı mesele, birinin hayatında derin bir yaraya dönüşürken, bir başkasının yoluna devam etmesine engel bile olmuyor.
Çünkü mesele çoğu zaman olan biten değil; ona hangi yerden baktığımız.
Gerçek sorunlar var.
Bunu inkâr etmek mümkün değil.
İnsanı yoran, adaletsizlik hissi uyandıran, emekle, güvenle, vicdanla ilgili meseleler… Bunlar sessizlikle küçülmüyor. Aksine, doğru ele alındığında çözüm üretmeye en açık alanlar oluyor.
Gerçek sorunlar, gerçek çözümler ister.
Süslü cümleler değil, samimi bir yüzleşme.
Ama bir de olmayan sorunlar var. Daha doğrusu, kişisel sebeplerle sorunmuş gibi büyütülenler.
Kızgınlıklar, egolar, görünme arzusu ya da kontrol kaybı korkusu…
Bunlar çoğu zaman bir meseleye değil, bir duyguya dayanıyor.
Ve duygular çözüm istemez; haklı çıkmak ister.
İşte tam da burada sorun, sorun olmaktan çıkıp bir araç haline geliyor.
İnsani değerlerden uzaklaştıkça bu ayrımı yapmak zorlaşıyor.
Empati azaldığında, herkes kendi hikâyesini merkeze alıyor.
Anlamaya çalışmak yerine savunmaya geçiyoruz.
Böyle olunca gerçek sorunlar arada kayboluyor; yapay olanlar ise yüksek sesle kendine yer açıyor.
Gürültü artıyor ama ilerleme olmuyor.
Bazen düşünüyorum: Belki de yapılması gereken, her şeye hemen sorun dememek. Bir adım geri çekilip,
“Bu gerçekten çözülmesi gereken bir mesele mi, yoksa benim içimde çözülememiş bir şey mi?” diye sormak.
Çünkü her rahatsızlık ortak bir sorumluluk doğurmaz.
Bazıları bize aittir ve orada kalmalıdır.
Yazmazsam delirirdim dediğim yer tam da burası.
Bu bir yakınma değil; bir iç yoklama.
Hayatın içinde, insan kalabilme çabasının küçük bir notu.
Gerçek sorunlara gerçek çözümler bulabilmek için, önce olmayanları büyütmemeyi öğrenmek gerekiyor.
Belki de asıl denge, tam olarak burada başlıyor.
Yüzleşebilmeniz umudu ile…