Yarın Biri Eksilseydi Ne Yapardın? Asıl Soru Ölüm Değil, İçimizde Kalanlar
Yargı, kibir ve suskunlukla yaşanan ilişkilerden geriye ne kalır? Bazı cümleler neden sadece hayattayken anlamlıdır
Ölüm gibi bir şeydi, kimse ölmedi.
Bu dünya hepimize yeterdi..!
Hep klasik bir soru vardır ya:
“Yarın öleceğini bilseydin, nasıl davranırdın?”
Ve neredeyse hiç şaşmaz; cevaplar da ezberden gelir.
“Sevdiklerimle daha çok vakit geçirirdim…”
“Onlara onları ne kadar sevdiğimi söylerdim…”
Devamı malum. Cümleler doğru ama güvenli. Kimseyi rahatsız etmeyen, kimseyi yerinden oynatmayan cevaplar.
Ben soruyu başka bir yerden sormak istiyorum.
Yarın;
her gün gördüğünüz,
belki aynı asansöre bindiğiniz,
aynı ofiste selam verip geçtiniz,
ya da bilinçli olarak görmezden geldiğiniz birinin
öleceğini bilseydiniz…
Hakkında fikir yürüttüğünüz,
tavır aldığınız,
etiketlediğiniz,
belki de içinizden sert cümleler kurduğunuz birinin…
Ne olurdu o kibir?
Ne olurdu o “aman o aramadıysa ben de aramam”lar?
Ne olurdu içinizde büyüttüğünüz o öfke?
Cenazesinde durduğunuzda,
“Helal olsun” derken gerçekten helal eder miydiniz?
Yoksa dudaklarınız başka, içiniz başka mı konuşurdu?
Kendinize şunu der miydiniz:
“Evet, zor biriydi ama… iyi biriydi.”
“Bir anımız vardı aslında, güzeldi.”
“Hiç şans vermedim.”
“Belki ben biraz daha yumuşak olsaydım…”
“Belki o gün o mesajı atsaydım…”
“Bu kadar gurur yapmasaydım…”
“Bir kere ‘seni anlıyorum’ diyebilseydim…”
İnsan ölünce geride kalanlar çok da önemli değildir derler.
Belki doğru.
Ama asıl mesele şu:
Ölenler değil, kalanlar neyle kalır?
İçinizde bir keşke ile mi?
Yarım kalmış bir cümleyle mi?
Söylenmemiş bir “özür”le mi?
Gururun arkasına saklanmış bir sevgiyle mi?
Çünkü bazı duygular,
ölümden sonra büyür.
Bazı suskunluklar,
mezar taşından daha ağırdır.
Belki de mesele yarın ölmek değil.
Belki mesele,
yarın biri eksildiğinde kendimizle baş başa kalıp kalamayacağımızdır.
Bugün hâlâ nefes alıyorken,
biraz daha az yargılasak,
biraz daha az kibir yapsak,
biraz daha çok insan olsak…
Belki de yarın,
kimsenin ardından içimizden
“Keşke…” demek zorunda kalmayız.
Düşünmekle kalma.
Bugün bir yerden başla.
Çünkü bazı cümleler,
yalnızca hayattayken anlamlıdır.
