Başkasının Savaşına Sürüklenme, İçsel Barışını Koru, Hayatta Kalma Bilinci

Hiç Kimsenin Savaşı, Kimsenin Olmamalı
İnsan kendine döndüğünde, dış dünyanın gürültüsü bir noktadan sonra anlamsızlaşır. Çünkü içeride barış vardır; bir insan içindeki fırtınayı dindirdiğinde, dışarıdaki küçük rüzgârlar artık savuramaz.

Ama işte asıl tehlike burada başlar.

Bazı insanlar vardır…
Siz kendi halinizde yaşarken, sizi zorla kendi savaşlarının cephesine çekerler.
Sonra da filmin sonunda mağdur koltuğuna oturup sizi suçlarlar.
Bu tipler iş yaşamının en görünmez, en yorucu krizleridir.

Onlar kalabalıklarda yaşar; hatta kalabalıkların arasından filizlenirler.
Kendi eksikliklerinden sızan boşlukları, başkasının ışığını söndürerek kapatmaya çalışırlar.
Çünkü yüzleşmek zordur.
Kusurunu kabul etmek cesaret ister.
Ve ne gariptir ki, acizliğini kabul eden insan sayısı aslında düşündüğümüzden çok daha azdır.

Oysa bir yüzleşse…
Bir kabul etse…
Belki de savaş dediği şey, ilk adımda bitecek.

Ben kendi savaşlarımı hiç başlatmadım.
Ama bir gün fark ettim ki, bazı insanların yetersizliklerini görünür kılmak bile —sadece var olmak bile— onlar için bir tehditmiş. Sessiz savaşın başladığı yer tam da burasıydı.

Zaman aldı; hatta bazen çok zaman…
Ama bugün biliyorum ki:
Kimsenin görgüsüzlüğünü, eksikliğini, hırçın boşluklarını kendime yük ederek kendimi tüketemezdim.

Çünkü bu savaş onların içindeydi, benim değil.

Ve yine biliyorum:
Etrafımızda hep böyle insanlar olacak.
Ve farkına varmadan, bazen biz bile onlardan biri olacağız.

Bu yüzden asıl soru şu:
Hayattan ne istiyorsun? Nerede duruyorsun? Hangi ortamın enerjisini içine çekiyorsun?

Kaç kere geldin, kaç kere yenildin ya da kazandın hiç fark etmez.
Önemli olan şudur:

Başkasının savaşına habersizce sürükleniyorsan, kendine dön.
Kendine döndüğünde savaş bitmiyorsa, oradan uzaklaş.
Uzaklaştığında hafifliyorsan, zaten o savaş hiç senin olmamış demektir.

Kendini korumak bencillik değil, sağkalım stratejisidir.
Ve bazen bir savaşın en güçlü galibiyeti, o savaşa hiç girmemektir.