Bağımlı İlişkiler Kurumsal Hayatı Nasıl Çökertiyor? İletişim Kazası Sanılan Güç Oyunları, farkındalık iz bırakır

İletişim Kazası Değil, Bağımlı İlişkiler Trafik Kazasıdır!

Hiç düşündünüz mü; iletişim kazalarının kaynağı aslında yanlış kelime seçmek değil, yanlış insanlara “hızlı şerit” açmak olabilir mi? Kurumsal ortamlarda, iletişimin akıcı trafiğiyle pek övünürüz ya… Bir bakıyorsunuz, yol bir anda daralmış, herkes “samimi” gibi yapan köprü altı dostluklarına sıkışmış.

Şimdi dürüst olalım: Bazı yöneticiler, çalışanı kendine mecbur bırakmak için insana insan olduğunu unutturan bir “iyilik maratonu” başlatır. Herkes birbirine usulca borç verir, ama faizini sevgiyle değil, “biat”la ister. “Ben olmasaydım, sen bu koltukta mıydın?” demenin bin bir yolunu bulurlar. Olması gerekeni almak için, illa ki yöneticiye minnet borcunu taksitle ödemek gerekir.

Bir de o meşhur mini krallıklar var: Lise kantininde masası olmayan ergenler gibi, köşe başlarını tutmuş, birbirine şartlı kabul dağıtan minik cemiyetler… Her gün yeni bir “grup”, yeni bir “ittifak”, yeni bir “sahte arkadaşlık.” Kimse kimseyle gerçek bağ kurmaz; herkes birbirinin menfaatine, sevgisine, ilgisine bağımlı. Görmedi mi? Hemen yoksunluk krizine girer, ardından rakiplerini düşman, taklitleri hain ilan eder. “Bugün pragmatiğim, dün romantiktim” deyip kendiyle gurur duyar; halk arasında biz bunlara basitçe “menfaatçi” diyoruz ama onlar kendini özgür ruh sanıyor.

Bağ kurmak mı dediniz? O, burada enflasyon kadar uzak bir ihtimal. Herkes iletişimin kitaptaki tanımını bilir de, gerçek hayatla bağlantı kuran pek yok. Çünkü içtenliğin yerine, manipülasyonun ve anlık çıkarların aktığı sahte bir nehirde yüzüyoruz.

Neyse, herkes kendi bağımlılığının kıyısında “bağ kurmayı” bekleye dursun, gerçek samimiyet hâlâ uzakta… Ve evet, trafikte kaza yapan hep “kurallara uyan” olur. Ama unutmayın: Herkesin yolu bir gün kendine çıkar. Dilerim, o yol sizin vicdanınızdan geçiyordur.