“HALA ÖĞRENİ!” Rönesans’ın en büyük zihinlerinden Michelangelo’nun Ancora Imparo sözü, aslında yalnızca sanata değil,…

View this on Instagram

“HALA ÖĞRENİYORUM..!”
Rönesans’ın en büyük zihinlerinden Michelangelo’nun Ancora Imparo sözü, aslında yalnızca sanata değil, hayata dair güçlü bir uyarıdır.
Çünkü insan, “oldum” dediği anda durur.
Durduğu anda ise gerilemeye başlar.
Bugün pek çoğumuz, uzmanlaştığımız alanlarda bilgiyle değil alışkanlıkla hareket ediyoruz. Bildiklerimizi tekrar ediyor, anlamaya değil savunmaya odaklanıyoruz. Oysa dünya, durmaksızın değişirken; öğrenmeye kapatılan her duyumuz bizi hayattan biraz daha koparıyor.
Öğrenmek yalnızca gençlere özgü bir refleks değil.
Anlamak, her yaşta bir sorumluluk.
Yazmak, okumak, izlemek ve düşünmek…
Benim için bunların her biri, hazır cevaplar üretmekten çok farkındalık alanı açmak anlamına geliyor. Çünkü herkesin aynı şeyi düşünmesi gerekmez; ama herkes, olan biteni anlamaya çalışabilir.
Bir filozof ile bir bilim insanı aynı dili konuşmayabilir.
Zorunda da değiller.
Ama izleyen, okuyan, dinleyen kişi; bu farklılıkların arasında yeni bir kavrayış geliştirebilir.
Asıl mesele burada başlıyor.
Bilgi, paylaşıldığında değil; idrak edildiğinde dönüşür.
Ve belki de en önemli soru şu:
Bugün gerçekten öğreniyor muyuz,
yoksa sadece bildiklerimizi mi tekrarlıyoruz?

Farkındalık, tam da bu ayrımda başlar.
ĞU

A post shared by @Gülşah Kara

“HALA ÖĞRENİYORUM..!”
Rönesans’ın en büyük zihinlerinden Michelangelo’nun Ancora Imparo sözü, aslında yalnızca sanata değil, hayata dair güçlü bir uyarıdır.
Çünkü insan, “oldum” dediği anda durur.
Durduğu anda ise gerilemeye başlar.
Bugün pek çoğumuz, uzmanlaştığımız alanlarda bilgiyle değil alışkanlıkla hareket ediyoruz. Bildiklerimizi tekrar ediyor, anlamaya değil savunmaya odaklanıyoruz. Oysa dünya, durmaksızın değişirken; öğrenmeye kapatılan her duyumuz bizi hayattan biraz daha koparıyor.
Öğrenmek yalnızca gençlere özgü bir refleks değil.
Anlamak, her yaşta bir sorumluluk.
Yazmak, okumak, izlemek ve düşünmek…
Benim için bunların her biri, hazır cevaplar üretmekten çok farkındalık alanı açmak anlamına geliyor. Çünkü herkesin aynı şeyi düşünmesi gerekmez; ama herkes, olan biteni anlamaya çalışabilir.
Bir filozof ile bir bilim insanı aynı dili konuşmayabilir.
Zorunda da değiller.
Ama izleyen, okuyan, dinleyen kişi; bu farklılıkların arasında yeni bir kavrayış geliştirebilir.
Asıl mesele burada başlıyor.
Bilgi, paylaşıldığında değil; idrak edildiğinde dönüşür.
Ve belki de en önemli soru şu:
Bugün gerçekten öğreniyor muyuz,
yoksa sadece bildiklerimizi mi tekrarlıyoruz?

Farkındalık, tam da bu ayrımda başlar.
ĞU