Profesyonel Ruhlu Amatörler: Parayla Ölçülen Başarı Ruhsuzlaşırken Farkındalık İz Bırakır

Profesyonel Ruhlu Amatörler

“Statü yoksa amatörsün. Para yoksa hobi yapıyorsun.”
Peki ya ruhun neredeyse?

Uzun bir dönem kullandığım bir cümleydi:
“Profesyonel ruhlu amatörler.”
Sahaya çıktığımda lisansım değil, tutkum oynardı.
Sistem “amatör” diyordu ama ben hiçbir işi yarım ruhla yapmadım.

Sonradan fark ettim ki, hayata nereden başlarsan orası iz bırakıyor.
Sen ne kadar senaryo yazarsan yaz, bazı final sahneleri hep aynı:
Statü kazanamıyorsan, sayılmıyorsun.
Para kazanmıyorsan, başarılı olamıyorsun.

Halbuki ben hiçbir zaman para odaklı yaşamadım.
Ama ne yalan söyleyeyim, iyi para harcarım.
Yine de cebim hiç boş kalmadı.
Çünkü hayat, hesaplamadığım yerlerden hep artı değer gönderdi.

Ama konumuz ekonomi değil.
Konumuz, ekonomi üzerinden değer ölçmek.

Zamanla fark ettim ki…
Parayı motivasyon yapanlar, yolda ne kadar hızlı koşarlarsa koşsunlar, bir noktada yolun ruhunu kaybediyor.
Gözleri açık ama gönülleri karanlık.
Performans var, tutku yok.
Çaba var, anlam yok.
Ve her şeyin vitrinine “başarı” etiketi yapıştırılıyor.

Profesyonel olmak artık sadece maaş bordrosuyla ölçülüyor.
Yaptığımız kötülükler bile iş tanımına dahil gibi.
O kadar sistematikleştik ki,
vicdan dış kaynaklı hizmet gibi çalışıyor:
Arada açılıyor, sonra yine kapanıyor.

Sosyal medya mı?
Bir nevi “yaşam simülasyonu”.
Kim daha çok çalıştı değil, kim daha iyi pazarladı onu konuşuyoruz.
Kendimizi, yaşadığımızı değil; harcadığımızı göstererek var ediyoruz.

“Profesyonellik, etik değerlerden ödün vermeden yapılan iştir.”
Ama şimdilerde birçoğumuz, başarıyı sayılarla, vicdanı ise sessizlikle ölçer olduk.

Ben hâlâ ruhunu yitirmemiş “profesyonel ruhlu amatörler” arıyorum.
Varsa bir yerlerde, buluşalım.