Zıplıyoruz Ama Neden İlerlemiyoruz? İş Hayatındaki Kangurular Ne Anlatıyor

Bazı kitaplar çözüm anlatmaz.
Önce sorunu yüzünüze vurur.

“İş Yaşamında 100 Kanguru” kitabı ile
Ahmet Şerif İzgören “NASIL LİDER OLUNUR”u anlatmak için yazmıyor.
Asıl yaptığı şey çok daha rahatsız edici,
Yanlış bildiklerimizi doğru zannetme alışkanlığımızı ifşa ediyor.

Önsözde geçen şu cümle kitabın anahtarı aslında:
“Hep düşündüğümüz ama söylemediklerimiz, hep söylediğimiz ama hiç düşünmediklerimiz…”

İzgören, iş hayatında atalardan devralınan yönetim reflekslerini masaya yatırıyor.
DİSİPLİN SANDIĞIMIZ BASKIYI,
OTORİTE SANDIĞIMIZ KORKUYU,
LİDERLİK SANDIĞIMIZ ALIŞKANLIKLARI…
Ve bunların hepsine tek bir isim veriyor:
KANGURU.

Kanguru; zıplıyor ama ilerlemiyor.
Hareket var, yön yok.
Çaba var, sistem yok.

Bu yüzden kitap boyunca asıl eleştirilen kişiler değil; EZBERLER.

İzgören’in bakış açısı çok net:

İYİ NİYET YETMEZ.
DENEYİM YETMEZ.
SİSTEM yoksa LİDERLİK de yoktur.

Önsözdeki kişisel hikâyeler — asansörde kitabın adının doğuşu, temizlik görevlilerinin gülüşü, “GAVUR YAPINCA HAYRAN OLMA ” ironisi — bize şunu hatırlatıyor:

Hakikat çoğu zaman hiyerarşinin en altından görünür.

Bu kitabı bugün tekrar okumak, bana şunu düşündürdü:

Belki de Türkiye’de asıl sorun “YÖNETİCİ EKSİKLİĞİ ” değil,

YANLIŞ YÖNETİMİ KUTSAMA ALIŞKANLIĞI.

Bu yüzden bu kitap bir kişisel gelişim kitabı değil.
Bir yüzleşme metni.
Bir liderlik aynası.

Eğer bir kurumda
– Herkes çok çalışıyor ama sonuç yoksa
– Herkes konuşuyor ama kimse dinlemiyorsa
– Herkes haklı ama kimse sorumlu değilse
muhtemelen orada bir kanguru zıplıyordur.

Ve belki de yapılması gereken ilk şey YENİ ÇÖZÜMLER ARAMAK DEĞİL, ESKİ DOĞRULARI sorgulamaktır.