Kötü İyiyi Hemen Fark Eder; Peki İyi Neden Fark Etmez? Kalabalıkların kötü olduğu söylenir.…
View this on InstagramKötü İyiyi Hemen Fark Eder; Peki İyi Neden Fark Etmez?
Kalabalıkların kötü olduğu söylenir. Belki de iyiler, kötülerden kaçınır; akıl sağlıklarını korumak, huzurlarını bozmamak için. Belki de kötülüğü beceremediklerinden… Bu yüzden kabuklarına çekilirler.
Bir zamanlar biri bana şöyle demişti:
“İyi kötüyü anlamaz; ama kötü iyiyi hemen fark eder.”Bu söz beni derinden sarstı.
“Kötü neden anlıyor da iyi neden anlamıyor?” diye düşündüm.Sonra fark ettim ki hepimizde ortak bir yanılgı var:
Herkesi kendimiz gibi sanmak.
Kabul etmesek de bazen yaşadıklarımızı inkâr eder, niyetleri kendi iyiliğimizle ölçeriz. Çünkü herkes en çok kendi tarafına iyidir.Zamanla anladım ki:
İyi, iyiye hizmet eder; kötü ise iyiyi sömürür.
Ve iyi, ancak kendisinden alınacak hiçbir şey kalmadığında ne yaşadığını fark eder.Bir yerde durup kendime şunu sordum:
“Neler oldu da içimdeki iyilik kendime yetmez hâle geldi?”Meğer bir şey eksildikçe, insan ruhu denge arıyor; bulamayınca da karanlığa yöneliyor. Zihin bulanıyor, huzur uzaklaşıyor. Sonra kendini başkasının kalıbına uymaya çalışırken buluyorsun. Ama o hâlinden de mutlu değilsin… çünkü doğana aykırı.
Ve bir gün bakıyorsun ki tekrar kabuğuna dönmüşsün.
İnsan tanımaya mesafeli, kendine iyi gelen uğraşlara yönelmiş, karşılıksız iyiliklerle nefes alır hâle gelmişsin.
En değerlisi de şu:
İyi insanları aramaya başlamışsın.Çünkü kimle oturup kalkarsan, ya huyundan ya suyundan oluyorsun.
Ve işte her şey tam da burada başlıyor:
Sen kim olmak istiyorsun?
Hayatını kimlerle sürdürmek istiyorsun?
Yaptığın işi ne için yapıyor, kendini nasıl var ediyorsun?Bu yüzden o kadim sözü size de bırakıyorum:
İyileştiremediğiniz insanların sizi hasta etmesine izin vermeyin.
Bazen en büyük şifa; sizi tüketen insanları, kurumları ve ortamları geride bırakmaktır.İyi kalmak, önce kendine sadakatle başlar.
#öğlearasısohbetleri
ığı ındalıkİzBırakır
Kötü İyiyi Hemen Fark Eder; Peki İyi Neden Fark Etmez?
Kalabalıkların kötü olduğu söylenir. Belki de iyiler, kötülerden kaçınır; akıl sağlıklarını korumak, huzurlarını bozmamak için. Belki de kötülüğü beceremediklerinden… Bu yüzden kabuklarına çekilirler.
Bir zamanlar biri bana şöyle demişti:
“İyi kötüyü anlamaz; ama kötü iyiyi hemen fark eder.”
Bu söz beni derinden sarstı.
“Kötü neden anlıyor da iyi neden anlamıyor?” diye düşündüm.
Sonra fark ettim ki hepimizde ortak bir yanılgı var:
Herkesi kendimiz gibi sanmak.
Kabul etmesek de bazen yaşadıklarımızı inkâr eder, niyetleri kendi iyiliğimizle ölçeriz. Çünkü herkes en çok kendi tarafına iyidir.
Zamanla anladım ki:
İyi, iyiye hizmet eder; kötü ise iyiyi sömürür.
Ve iyi, ancak kendisinden alınacak hiçbir şey kalmadığında ne yaşadığını fark eder.
Bir yerde durup kendime şunu sordum:
“Neler oldu da içimdeki iyilik kendime yetmez hâle geldi?”
Meğer bir şey eksildikçe, insan ruhu denge arıyor; bulamayınca da karanlığa yöneliyor. Zihin bulanıyor, huzur uzaklaşıyor. Sonra kendini başkasının kalıbına uymaya çalışırken buluyorsun. Ama o hâlinden de mutlu değilsin… çünkü doğana aykırı.
Ve bir gün bakıyorsun ki tekrar kabuğuna dönmüşsün.
İnsan tanımaya mesafeli, kendine iyi gelen uğraşlara yönelmiş, karşılıksız iyiliklerle nefes alır hâle gelmişsin.
En değerlisi de şu:
İyi insanları aramaya başlamışsın.
Çünkü kimle oturup kalkarsan, ya huyundan ya suyundan oluyorsun.
Ve işte her şey tam da burada başlıyor:
Sen kim olmak istiyorsun?
Hayatını kimlerle sürdürmek istiyorsun?
Yaptığın işi ne için yapıyor, kendini nasıl var ediyorsun?
Bu yüzden o kadim sözü size de bırakıyorum:
İyileştiremediğiniz insanların sizi hasta etmesine izin vermeyin.
Bazen en büyük şifa; sizi tüketen insanları, kurumları ve ortamları geride bırakmaktır.
İyi kalmak, önce kendine sadakatle başlar.
#öğlearasısohbetleri
ığı ındalıkİzBırakır
